26.01 uitspraak

In de periode januari 2024 tot en met januari 2026 was verzoeker in behandeling bij verweerder, met als doel een verwijzing te verkrijgen voor een hysterectomie (baarmoederverwijdering). Verweerder is een zorgaanbieder gespecialiseerd in zorgtrajecten met betrekking tot onder andere ‘genderdysforie’. Gedurende de behandelperiode van verzoeker is er enkele malen sprake van wisseling van (regie)behandelaren.

Ook is verzoeker gedurende de behandelperiode enkele malen niet op een (online) afspraak verschenen, en heeft hij niet gehandeld ingevolge de door verweerder in het kader van het no- show beleid gehanteerde voorwaarden zoals die in de behandelingsovereenkomst zijn opgenomen. In augustus 2025 ontvangt verzoeker via tussenkomst van een medische factureerservice in één enveloppe een viertal zogenoemde no-show rekeningen met het verzoek die te voldoen.

Het geschil omdat de volgende geschilonderdelen:

1. Te veel wisselingen van behandelaren gedurende het behandeltraject van januari 2024 tot eind 2025 en de gevolgen daarvan voor de zorgverlening.)
2. Het in rekening brengen van drie no-showrekeningen en de communicatie ter zake.

De door verzoeker in dit kader gevorderde schadevergoeding bedraagt:

• Materiële schade in de vorm van de no-show rekeningen (totaal € 561,50); en
• Immateriële schade (omvang niet nader gespecificeerd).

Ten aanzien van het eerste geschilonderdeel overweegt de commissie het volgende:

Zowel uit de tijdens de hoorzitting verstrekte informatie als uit de overlegde stukken blijkt dat verzoeker bij wijziging van behandelaar deugdelijk is geinformeerd en dat er op een adequate wijze een overdracht heeft plaatsgevonden van relevante gegevens aangaande verzoeker. Ook blijkt uit het patiëntdossier dat bij wisseling van behandelaar het dossier is doorgenomen, indicatiestelling, behandelplan en beleid is doorlopen en inhoudelijk wordt overgedragen. Op basis daarvan meent de commissie dat de zorgverlener aan verzoeker die zorg heeft verleend die

een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot in dezelfde omstandigheden zou hebben verleend. Het kan zorgaanbieder niet worden verweten dat behandelaars hun werkzaamheden elders bij een andere werkgever voortzetten. Verweerder hanteert een opzegtermijn van de arbeidsovereenkomst van behandelaars van drie maanden om te borgen dat een behandeling zo goed mogelijk kan worden overdragen. De commissie oordeelt het onderhavige geschilonderdeel ongegrond.

Ten aanzien van het tweede geschilonderdeel overweegt de commissie het volgende:

Het in rekeningen brengen van een no-show rekening bij een patient die zonder tijdige afmelding niet ter behandeling verschijnt is toegestaan mits aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. Verweerder heeft in zijn behandelingsovereenkomst een vorm van een boetebeding opgenomen: ” Bij niet nakoming van de afspraak of annulering (ook in geval van ziekte) of een korter termijn van 24 uur voor de afspraak zal zorgaanbieder 100% van het tarief voor een consult in rekening brengen”.

Artikel 6:91 BW luidt: “Als boetebeding wordt aangemerkt ieder beding waarbij is bepaald dat de schuldenaar, indien hij in de nakoming van zijn verbintenis tekortschiet, gehouden is een geldsom of een andere prestatie te voldoen, ongeacht of zulks strekt tot vergoeding van schade of enkel tot aansporing om tot nakoming over te gaan”. Om een dergelijk boetebeding (in casu no-show rekening) rechtsgeldig van toepassing te laten zijn, dient aan een aantal voorwaarden te zijn voldaan. Zo dient onder meer een no-showbeding voldoende duidelijk en ondubbelzinnig zijn.

In de behandelingsovereenkomst wordt weliswaar gecommuniceerd wanneer een no- showbeding van toepassing is, echter met betrekking tot de hoogte is vermeld “100% van het tarief voor een consult”. De hoogte van het tarief van het consult en dus daarmee het expliciete bedrag van het no-show tarief is niet bij het aangaan van de behandelingsovereenkomst gecommuniceerd en was ook niet op een andere wijze op een toegankelijke wijze te achterhalen voor verzoeker, bijvoorbeeld via de website van verweerder. Nu aan deze voorwaarde voor het rechtmatig in rekening brengen van een no-show tarief niet wordt voldaan door verweerder komt de commissie niet toe aan het toetsen van de overige vigerende voorwaarden die in dit kader gelden. De commissie beoordeelt het onderhavige geschilonderdeel gegrond.

In verband hiermee oordeelt de commissie dat de door verzoeker geclaimde materiële schade (totaal van de no-show rekeningen) voor vergoeding in aanmerking komt. Het verzoek tot immateriële schadevergoeding is zodanig summier onderbouwd, dat noch de schade noch de relatie van de schade met mogelijke tekortkomingen van verweerder kunnen worden vastgesteld. Het verzoek tot (immateriële) schadevergoeding komt daardoor niet voor toewijzing in aanmerking.